"Risale-i Nur, yalnız bir cüz'i tahribatı, bir küçük haneyi tamir etmiyor; belki külli bir tahribatı ve İslamiyeti içine alan, dağlar büyüklüğünde taşları bulunan bir muhit kal'ayı tamir ediyor. Ve yalnız hususi bir kalbi ve has bir vicdanı ıslaha çalışmıyor, belki bin seneden beri tedarik ve teraküm edilen müfsid aletler ile dehşetli rahnelenen kalb-i umumi ve efkar-ı ammeyi ve umumun bahusus avam-ı mü'mininin istinadgahları olan İslami esaslar ve cereyanlar ve şeairler kırılmasıyla, bozulmaya yüz tutan vicdan-ı umumiyi, Kur'an'ın icazıyla, o geniş yaralarını, Kur'an'ın ve imanın ilaçları ile tedavi etmeye çalışıyor. Elbette böyle külli ve dehşetli rahnelere ve yaralara, hakkalyakin derecesinde ve dağlar kuvvetinde hüccetler, cihazlar ve bin tiryak hasiyetinde mücerreb ilaçlar, hadsiz edviyeler bulunmak gerektir ki, bu zamanda, Kur'an-ı Mucizü'l Beyanın i'caz-ı manevisinden çıkan Risale-i Nur, o vazifeyi görmekle beraber, imanın hadsiz mertebelerinde terakkiyat ve inkişafata medardır."

      Sikke-i Tasdik-i Gaybi    31 

 Designed By ta(SH)tan

 -      Osmanlıca'dan orjinal çeviri

 -      2 Takım , toplam 24 cilt

Elde Kur'an gibi bir mucize-i baki varken, başka bürhan aramak aklıma zaid görünür. Elde Kur'an gibi bir bürhan-ı hakikat varken, münkirleri ilzam için gönlüme sıklet mi gelir?




Lisanın Kur'an'ın ayetlerini aleme duyururken, hal, etvar ve ahlakında onların manasını neşretsin.









Ziya ile mevcudat görünür, hayat ile mevcudatın varlığı bilinir. Her birisi birer keşşaftır.




Mevt, vazife-i hayattan bir terhistir, bir paydostur, bir tebdil-i mekandır, bir tahvil-i vücuttur hayat-ı bakiyeye bir davettir, bir mebdedir, bir hayat-ı bakiyenin mukaddimesidir.




Hakiki zevk ve elemsiz lezzet ve kedersiz sevinç ve hayattaki saadet, yalnız imandadır.




Dünya bir misafirhanedir, insan ise onda az duracaktır. Ve vazifesi çok bir misafirdir.




Kainatta en yüksek hakikat imandır, imandan sonra namazdır, namaz kılmayan haindir, hainin hükmü merduttur.




Bir şeyde zahmet, meşakkat, alamet-i makbuliyettir.




Marîz bir asrın, hasta bir unsurun, alîl bir uzvun reçetesi; ittiba-i Kur'andır.




Azametli bahtsız bir kıt'anın, şanli tali'siz bir devletin, değerli sahipsiz bir kavmin reçetesi; ittihad-ı İslâmdır.




Bu kainattaki görünen bütün güzellikler öyle bir güzelden geliyor ki, bu mütemadiyen değişen ve tazelenen kainat, bütün mevcudatıyla ayinedarlık dilleri ile, o güzelin cemalini tavsif ve tarif eder.




Sivrisineğin gözünü halkeden, güneşi dahi o halketmiştir.




Pirenin midesini tanzim eden, manzume-i şemsiyeyi de o tanzim etmiştir.




Ey insan! Bana itaat eden bir abdime cin ve şeytanları ve şerirlerini itaat ettiriyorum. Sende benim emrime musahhar olsan, çok mevcudat, hatta cin ve şeytan dahi, sana musahhar olabilirler.




Mahall-i taalluk-u kudret olan her şeydeki melekûtiyet ciheti şeffaftır, nezihtir.




Âlem-i şehadet, avalimü'l guyub üstünde tenteneli bir perdedir.




Bir noktayı, tam yerinde icad etmek için, bütün kâinati icad edecek bir kudret-i gayr-i mütenahî lâzımdır. Zira, şu kitab-ı kebir-i kâinatın her bir harfinin, bahusus, zîhayat her bir harfinin, her bir cümlesine müteveccih birer yüzü, nâzir birer gözü vardır.




Meşhurdur ki: Hilâl-i îde bakarlardı. Kimse bir şey görmedi. İhtiyar bir zât yemin ederek: "Hilâli gördüm!" dedi. Halbuki, gördüğü hilâl değil, kirpiğinin tekavvüs etmiş beyaz bir kılı idi. O kıl nerede? Kamer nerede? Harekât-ı zerrat nerede? Fâil-i teşkil-i enva' nerede?




Arzı ve bütün nücum ve şümusu tesbih taneleri gibi kaldıracak ve çevirecek kuvvetli bir ele mâlik olmayan kimse, kâinatta dava-yı halk ve iddia-yı icad edemez. Zira, her şey, her şeyle bağlıdır.